Ισχαιμική Κολίτιδα

Η ισχαιμική κολίτιδα προκαλείται κυρίως από μειωμένη αιματική ροή στο έντερο, είτε λόγω αγγειακής στένωσης, είτε λόγω θρόμβωσης, είτε λόγω απόφραξης των αρτηριών. Οι συχνότεροι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την αθηροσκλήρωση, την υπέρταση, τον σακχαρώδη διαβήτη, τις καρδιακές παθήσεις και τη χρήση ορισμένων φαρμάκων, όπως αυτά που προκαλούν σπασμό των αγγείων. Επιπλέον, η αφυδάτωση, οι σοβαρές λοιμώξεις και η υπόταση μπορούν να μειώσουν την αιματική ροή και να προκαλέσουν ισχαιμική κολίτιδα. Η ηλικία άνω των 60 ετών αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου.

Η διάγνωση της ισχαιμικής κολίτιδας βασίζεται στην κλινική εκτίμηση των συμπτωμάτων, στις εργαστηριακές εξετάσεις, στις απεικονιστικές μεθόδους και κυρίως την κολονοσκόπηση με τη λήψη βιοψιών για ιστολογική εξέταση. Ο γιατρός αξιολογεί συμπτώματα όπως οξύ κοιλιακό άλγος, διάρροια με ή χωρίς αίμα, έμετο και πυρετό, καθώς και παράγοντες κινδύνου για αγγειακή νόσο. Οι εργαστηριακές εξετάσεις αίματος μπορεί να δείξουν αυξημένα λευκά αιμοσφαίρια ή δείκτες φλεγμονής (π.χ. CRP). Η κολονοσκόπηση επιτρέπει την άμεση παρατήρηση του βλεννογόνου και τη λήψη βιοψιών για επιβεβαίωση της ισχαιμικής βλάβης. Επιπλέον, η αξονική τομογραφία (CT) ή η αγγειογραφία χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση της αιματικής ροής και τον εντοπισμό πιθανών αγγειακών αποφράξεων. Η έγκαιρη και ακριβής διάγνωση της ισχαιμικής κολίτιδας είναι απαραίτητη για την πρόληψη επιπλοκών όπως νέκρωση εντέρου ή διάτρηση.

Η θεραπεία της ισχαιμικής κολίτιδας εξαρτάται από τη σοβαρότητα και την αιτία της βλάβης. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων που είναι ήπιες, η αντιμετώπιση είναι συντηρητική και περιλαμβάνει ενδοφλέβια ενυδάτωση, ανάπαυση του εντέρου με διακοπή της σίτισης και παρακολούθηση. Η διακοπή των φαρμάκων που μειώνουν την αιματική ροή στο έντερο μπορεί να είναι απαραίτητη. Σε σοβαρές περιπτώσεις με νέκρωση, διάτρηση ή απόστημα, απαιτείται χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του προσβεβλημένου τμήματος του εντέρου. Η χρήση αντιβιοτικών μπορεί να συνιστάται για την πρόληψη ή αντιμετώπιση πιθανής λοίμωξης. Η παρακολούθηση μετά την ανάρρωση περιλαμβάνει κυρίως έλεγχο των καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου. Η πρόληψη της ισχαιμικής κολίτιδας βασίζεται στη διατήρηση της καλής καρδιαγγειακής υγείας, στην επαρκή ενυδάτωση και την έγκαιρη αντιμετώπιση υποκείμενων νοσημάτων.