Συμπτώματα
Τα συμπτώματα της ηπατίτιδας Β ποικίλλουν και σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να είναι ήπια ή ακόμη και να μην εμφανιστούν καθόλου. Όταν εκδηλώνονται, εμφανίζονται συνήθως μετά από περίοδο επώασης που κυμαίνεται από περίπου 1 έως 4 μήνες. Τα πρώτα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν κόπωση, αδυναμία, χαμηλό πυρετό, απώλεια όρεξης, ναυτία, εμέτους και κοιλιακή δυσφορία. Καθώς η νόσος εξελίσσεται, μπορεί να εμφανιστούν πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα όπως ίκτερος, δηλαδή κιτρίνισμα του δέρματος και των ματιών, σκουρόχρωμα ούρα και ανοιχτόχρωμα κόπρανα. Ορισμένοι ασθενείς μπορεί επίσης να παρουσιάσουν πόνο στις αρθρώσεις ή αίσθημα πίεσης στο δεξιό άνω μέρος της κοιλιάς. Στη χρόνια μορφή της νόσου τα συμπτώματα μπορεί να παραμείνουν ήπια για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που καθιστά τη διάγνωση δύσκολη χωρίς εργαστηριακό έλεγχο.
Διάγνωση
Η διάγνωση της ηπατίτιδας Β γίνεται κυρίως μέσω εξετάσεων αίματος που ανιχνεύουν την παρουσία του ιού ή των αντιγόνων και αντισωμάτων που σχετίζονται με αυτόν. Ο γιατρός λαμβάνει επίσης το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς και αξιολογεί πιθανούς παράγοντες κινδύνου για έκθεση στον ιό. Μία από τις βασικές εξετάσεις είναι η ανίχνευση του επιφανειακού αντιγόνου του ιού (HBsAg), που δείχνει ενεργή λοίμωξη. Παράλληλα ελέγχονται αντισώματα όπως τα anti-HBs και anti-HBc, τα οποία βοηθούν στον προσδιορισμό του σταδίου της λοίμωξης. Επιπλέον πραγματοποιούνται εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας, όπως οι τιμές των ηπατικών ενζύμων (ALT και AST), ώστε να αξιολογηθεί ο βαθμός φλεγμονής του ήπατος. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να γίνει μέτρηση του ιικού φορτίου (HBV DNA) και απεικονιστικός έλεγχος του ήπατος με υπερηχογράφημα.
Θεραπεία
Η θεραπεία της ηπατίτιδας Β εξαρτάται από το αν η λοίμωξη είναι οξεία ή χρόνια. Στην οξεία μορφή της νόσου συνήθως δεν απαιτείται ειδική αντιική θεραπεία, καθώς οι περισσότεροι ασθενείς αναρρώνουν πλήρως με υποστηρικτική φροντίδα. Συνιστάται ξεκούραση, επαρκής ενυδάτωση και αποφυγή αλκοόλ ή φαρμάκων που μπορεί να επιβαρύνουν το ήπαρ. Στη χρόνια ηπατίτιδα Β μπορεί να χρειαστεί μακροχρόνια θεραπεία με αντιικά φάρμακα που μειώνουν τον πολλαπλασιασμό του ιού και προστατεύουν το ήπαρ από περαιτέρω βλάβη. Οι ασθενείς χρειάζονται τακτική ιατρική παρακολούθηση για την έγκαιρη ανίχνευση πιθανών επιπλοκών. Η πρόληψη της νόσου είναι ιδιαίτερα σημαντική και βασίζεται στον εμβολιασμό, την ασφαλή σεξουαλική συμπεριφορά και την αποφυγή κοινής χρήσης αιχμηρών αντικειμένων.